Techniek terug op school

Deze week geeft astronaut Andre Kuipers bij het Science Centre Delft een collegetour aan 250 kinderen van Delftse basisscholen. Hij wil de kinderen daarmee enthousiast maken voor ruimtevaart, wetenschap en techniek. En dat blijkt nodig. Nederland heeft namelijk een groot tekort aan technici. Nog steeds lukt het maar moeilijk om jongeren te stimuleren een techniekopleiding te kiezen. Ik denk dat de komst van Kuipers een mooie eerste stap kan zijn. Als kleine jongen droomde ik er ook van om astronaut te worden, of architect, piloot, politieagent, nou ja, eigenlijk wat veel jongens willen worden. Op de basisschool werd die interesse verder gestimuleerd, door de meesters wel te verstaan – die werkten toen nog in het basisonderwijs. Onder leiding van meneer Ronda en Hoogervorst maakte ik met mijn klasgenoten boomhutten in het bos, en meterslange stellages van hout en metaal. Boren, zagen, timmeren, meten en graven – geweldig was dat. Af en toe sloeg je op je vinger, maar ach, wat deed dat ertoe. Thuis construeerde ik met meccano futuristische werelden van groen metaal en glimmende boutjes en moeren. Met lego bouwde ik huizen, flatgebouwen, kantoren, en auto’s, die ik vervolgens met grote kracht tegen elkaar liet botsen zodat de legostukjes de hele kamer doorvlogen en de inzittenden getorpedeerd werden. Ook maakte ik van papier-maché bruggen en tunnels voor mijn elektrische trein, die ik daarna verfde en bekleedde met van takjes en watten gemaakte bomen.

Maar ja, op de basisscholen werken allang geen meesters meer. Daar heersen de vrouwen en de vrouwelijke vaardigheden en interesses. Knutselen dus, en tekenen, maar graag wel binnen de lijntjes, want dat is netjes, dat hoort zo. En pas je op dat je kleren niet vies worden? Want daarna gaan we weer een spelletje doen waarin we leren met elkaar samen te werken en respect voor elkaar te hebben. Goed hoor, maar laat de kinderen ook weer timmeren, zagen, boren, schuren! Leer ze programmeren. Schaken en dammen. Laat ze boomhutten maken, vlotten van hout, touw en plastic bakken, hun eigen karren of trapwagens. En zet dozen met lego en meccano in de lokalen. Laat ze een nieuwe wereld bouwen. Hun toekomst. Hun dromen. Er zijn vast genoeg jongens en meisjes die astronaut, timmerman of architect willen worden.

Vergelijkbare berichten

  • Partij van de verbinding

    Vandaag heb ik gestemd op de partij van verbinding. Zo heb ik mijn leven in een politieke keuze omgezet. Ik ben zelf een polderjongen uit de christelijke klei in Leerdam, maar getrouwd met een Hindoestaans-Surinaamse vrouw die geboren is in een buitenwijk van het verre Paramaribo. We zijn er een keer samen geweest. Hindi sprak…

  • Het gaat goed in 2017

    Ik ben een blanke man van vijftig. Vroeger viel je daar niet mee op. Je verdween eigenlijk gewoon een beetje naar de stapel verloren gegane glorie, in de hoek van de kamer, naast de kattenbak en de stapel oude kranten. Het beste was al achter de rug en de rest van het leven bestond zo’n…

  • Blues is inktzwart lijden

    De afgelopen dagen was Delft ondergedompeld in blues. In allerlei cafés hoorde ik goede bands, lekkere gitaarsolo’s en lekkere rauwe stemmen. Hier en daar hoorde ik zelfs prachtige folksongs. Maar het was wel vreemd dat alle artiesten tijdens het bluesfestival wit waren, hoorde ik een bezoeker zeggen. Blues is de muziek van Buddy Guy, zei…

  • We maken elkaar gek

    ‘Running towards nothing’, zong The Cure ooit. ‘Again and again and again,’ voegden ze er daarna aan toe. Als tiener luisterde ik er vaak naar, somber gesteld als ik nu eenmaal was. Het nummer gaat over een onbereikbare liefde, maar ik beschouwde de tekst als een spiegel van mijn leven. Waar leefde ik eigenlijk voor?…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *