Tweedehandsspullen zijn niet vintage

Regelmatig loop ik winkels met tweedehands spullen binnen. De door zonlicht verkleurde banken, doorgezakte bedden en eikenhouten salontafels met kringen tonen de sporen van voorbijgegane levens van mensen die ik nooit zal kennen. Ik duw mijn vuist in de matrassen, ga op verschillende stoelen zitten en lees de titels van de boeken in de stellingen. Ik tel vijftien exemplaren van het boek  ‘Ik ben OK, jij bent OK’ en een vuistdik boek van opvoedingsdeskundige Dr. Spock. Oranje en bruine vaasjes herinneren mij aan de jaren zeventig van de vorige eeuw, een massief eikenhouten wandkast roept in mij het beeld op van de woonkamer van mijn overgrootmoeder, een wit bureautje lijkt rechtstreeks afkomstig te zijn uit de kinderkamer van mijn zus. Ik trek het enige laatje open en zie een stuk of twintig puntenslijpers liggen. Achterin de winkel staan de orgels, zonder uitzondering van het merk Eminent. Hoeveel christelijke liederen zullen er wel niet op gespeeld zijn?

Ik ga achter een van die orgels zitten, sla wat akkoorden aan en friemel aan de ritmeknoppen. Samba, rumba, quickstep – ach, de danslessen tijdens mijn middelbare schooltijd. De enige piano in de winkel is vals en de schaarse gitaren missen een paar snaren. Ik zigzag tussen de bakken met bestek, de planken met pannen en de kinderwagens naar de rekken met kleding. Iets kopen doe ik niet – spullen heb ik al in overvloed. Ik geniet gewoon van de stilstaande tijd in zo’n winkel.

Het is daarom mooi dat er steeds meer van dit soort winkels in de stad verschijnen, veelal onder de noemer Vintage. Een chique woord voor tweedehands spullen en kleding. Trendy zijn die winkels, hip en modern, als ik de kranten moet geloven. De verkoopsters in zulke winkel maken ook vaak sierraden van glimmende kraaltjes – mijn nichtje van vier is er ook erg goed in. Vintage betekent wel een verzesvoudiging van de prijzen. Die vale jurk kost opeens geen twee euro meer, maar negentig, en die platgetrapte schoenen kun je pas meenemen als je zestig euro neertelt. Maar ik mijd die vintagewinkels eigenlijk om een hele andere reden. Tweedehands spullen zijn niet hip. Die zijn oud en versleten, gebruikt door onbekende mensen met onbekende levens in onbekende huizen. In een tweedehands winkel hoort het verleden even stil te staan.

Share on FacebookShare on LinkedInTweet about this on TwitterEmail this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *